كمي تا اندكي شاعرانه

سخن شاعر پيشين بسي دلكش بود

در آسمان بيكران خيالش

زيباترين احساسات و عواطف را

با موزون ترين كلمات در مي آميخت

چنان زيبا كه ورد زبان مردم مي شد

اما امروز يافتن شعر واقعي بسي دشوار است

شعري كه پاك و زيبا باشد

از دل برآيد

و بر دلها نشيند

بهار مي آيد و شكوفه بر درختان مي آورد

از بهر بلبل تنها گل به ارمغان مي آورد

مي غرد آسمان و ابر بهاري باران مي آورد

در هر دمي مادر طبيعت سبزه اي مي آورد

از ياد مردم پاك مي شود تركتازيهاي سرما

گرماي عشق همه را به بوستان مي آورد

من باز مي كنم پنجره را و هواي بهاري

خون تازه اي به رگهاي من مي آورد

باور كنيم بهار را اي دوست

كه باور بهار عشق را به خانه مان مي آورد

امشب ستاره ها از آسمان من طلوع كرده اند

و تمام شب را به تو خواهم انديشيد

تو عشق را براي من معني كردي

وقتي كه دو قلب براي يكديگر مي طپند

و بيشتر از اين چيزي نمي خواهم بدانم

دلم شكسته و تنها نشسته ام

به سان بلبلي زگل جدا فتاده و پر شكسته ام

چه خوش گفته اند كه خوبرويان را نيست رسم وفا

به نزد هر گلي هست خارهاي جفا

برو و دل قوي دار اميد

كه در طريقت عشق ماه رويان نتوان به جايي رسيد

در سرزمين سرد و برفي رويا هايم

گل سرخي براي تو كاشتم

و هر روز آن را با خون دل و اشك ديده آبياري كردم

تا روز موعود فرا رسيد

و من آن را براي تو به ارمغان آوردم

اما تو گفتي : اوه چه تحفه نا چيزي

و من پاسخي نداشتم

چرا كه تو نمي فهميدي

و باز من هستم و دانه هاي يخزده اشك

كه بر روي دفتر سپيد خا طراتم مي بارد

بيا به باغ و گلستان شويم و سيزده بدر كنيم

به جمع خانواده و ياران يكي روز خوش را به سر كنيم

در اندرون سيزده نيست رازي و ليك

بهانه اي است تا به دامن طبيعت همي گشت و گذر كنيم

به خانه منشين جانا و برون آي كه اينك

فرصتي ‌‌‌است تا غم و غصه زمانه را زسر بدر كنيم

با تو بودن يعني

عطر شكوفه هاي سيب

كه در ذهنم جاري مي شود

با تو بودن را از من مگير

چرا كه سخت بدان محتاجم

مانند پرنده اي به پرواز

با تو بودن يعني

خانه اي بر بام دنيا داشتن