كمي تا اندكي شاعرانه

از قاب پنجره به تما شا نشسته ام

طلوع ماه شب چهارده را

از پشت كوه

زيبا و آرام

ماه بالا مي آيد

و من  در شگفتم

در اين دنياي زيبا

اين همه غم در دل من چه مي كند

چشمان خود را باز كنيد

ما مي دويم

از پي روزي

و روز مرگي از يادمان مي برد

كه شايد در همين نزديكي

و پشت ديوار همسايه

كسي محتاج يك لبخند است

يك همدردي ساده

و ما آن را از او دريغ مي كنيم

و مي گذاريم

او بميرد

در تنهايي

چشمان خود را باز كنيد

و مهربانتر بر همنوع خويش بنگريد