كمي تا اندكي شاعرانه

به كنج تنهايي خويش هميشه گريه كار من است

فضاي غمزده خانه ام پر از اشك و آه من است

برون خانه زندگي چو رودي خروشان جاري است

و آنچه كسي به فكر آن نيست حال زار من است

نميدانم آخر راز دل را به چه كس گويم من

كه در اين ميانه آنكه نيست يار غمخوار من است

تو رفتي و يادت نرفت هيچگاه از دل من

چه گويم كه فقط دل تو محرم اسرار من است