كمي تا اندكي شاعرانه

تو به اندازه كافي زيبا بودي

بلند قامت

سپيد روي

و سياه گيسو

هميشه در كنارم بودي

و وقتي من در هواي مه آلود

روي صندلي ايوان مي نشستم

تو نيز كنا رمن بودي

و هنگامي كه براي قدم زدن در هواي باراني

به خيابان مي رفتم

مرا همراهي مي كردي

و من چتر خود را روي سرت مي گرفتم

تا خيس نشوي

من با تو احتياج به حرف زدن نداشتم

هميشه فكر مرا مي خواندي

و تبسمي روي لبانت مي نشست

من هيچگاه نتوانستم

وجود ترا به كسي فرافكني كنم

اي دختر سرزمين خيال من